Сілелеп, құртып мұршаны, Саят қып тауда жүргенде. Сая ғып қалың шыршаны, Кетіппін ұйықтап бірдемде....

Сонымен құладың ба, тас қамалым, Қалмады күйініштен басқа амалым. Зиратың аяқ асты болмасын деп, Бұзылған қорғанымнан тас қаладым....

Бұл дүние не боп кетті? He боп кетті? Ой! Балам!.. Қызығым - ау, бұзығым - ау, Отқа түсіп, ойнаған....

Аттанарда алыс жолға, Тапсырды әкем аманатын. Серт етіп мен де алдым қолға, Әкемнің берген «асыл затын»...

Әке, сенің жасыңнан асып барам. Кезі - кезі келгенде тасып та алам, Кезі - кезі келгенде жасып қалам, Мына өмірге, бәрібір, ғашық балаң....

Әйелдер - ай! Әйелдер! Қандайсың?! Әдемі боп кетіпсің ғой әрқайсың. Біреу жеріп тұрса - дағы қалмайсың, Біреу сүйіп тұрса - дағы бармайсың....

Тұрғанда ұйқы - тұйқы ақ самайым, Мен қалай, Әбе, сені жат санайын. Абыржып асаңды ұстап отырғаның, Ашулы Грозный патшадайын....

Босанған Ана. Көктемде дала бусанып, Біріне - бірі болар ма ұқсас мұншалық. Толғатып дала, Есен - сау Ана ұл тауып, Бара жатады көктемнің көкшіл бұлты ауып,...

Сен де кеттің, Мен де кеттім, Ол да кетті ауылдан. Осынымыз ұят болды - ау, ұят болды - ау, қауымнан!...

Біздің үй болатұғын осы арада, Жататын бұлақ ағып босағада. Орны да өшейін деп қалыпты ғой, Өтіпті көп уақыт... Тоса ма алда....