Қожанасыр және бір сараң бай бір ауылда өмір сүріпті. Қожанасыр байды көпшіліктің алдында үнемі қағытып жүреді екен....

Көшеде көзі көрмейтін бір соқыр қария қайыр сұрап отырды. Оның алдындағы қорапшада бірнеше тиын - тебен ғана жатты. Күннің аптап ыстығы оның сидиған ұзын аяқтарын әбден күйдіріп...

Ашуың келсе – қолың тарт, Айтпас жерде – тілің тарт....

Қатыны өлген Қызды ауылға қарап жылайды....

Анадан артық дос бар ма? Ашудан жаман қас бар ма? Жиырма бестен жақсы жас бар ма? Қымыздан тәтті ас бар ма?...

Қыз кетсе – қуаныш, Тұрақтаса – жұбаныш....

Ұры байымайды, Сараң семірмейді....

Сырты жылтыр, іші бос, Қуыршақпен болма дос!...

Қаршыға қанжыға қызартады, Ителгі етек былғайды....

Қазаннан қақпақ кетсе, Иттен ұят кетеді....